Zaproszenie na nabożeństwo

Zaproszenie na nabożeństwo


W piątek 1 stycznia 2021 roku zapraszamy serdecznie na Liturgię Świętą.

Św. Amfilochiusz Poczajowski

Święty Amfilochiusz (w życiu świeckim Jakub Hołowatiuk) urodził się 27 listopada 1894 r. w okręgu Tarnopolskim na Ukrainie. W wieku 31 lat został przyjęty jako nowicjusz do Ławry Zaśnięcia Bogurodzicy w Poczajowie. 8 lipca 1932 r. z błogosławieństwa metropolity warszawskiego i całej Polski Dionizego (Waledyńskiego) został postrzyżony w małą schimę z imieniem Józef. W 1933 r. otrzymał święcenia diakońskie, trzy lata później kapłańskie.

Jesienią 1962 r. odegrał ważną rolę w obronie jednej z klasztornych cerkwi – Soboru Świętej Trójcy. Za swoją działalność na rzecz obrony Ławry przed zamknięciem ojciec Józef został hospitalizowany w szpitalu psychiatrycznym. Po wypuszczeniu powrócił do rodzinnej miejscowości i zamieszkał u swojego kuzyna. Służył tam ludziom – odprawiał nabożeństwa i uleczał chorych.

W latach 60-tych pewnego dnia jeden z krewnych hieromnicha Józefa wywiózł go w odległe miejsce i brutalnie pobił. Duchowny był na skraju śmierci. Nie było wiadomo czy przeżyje. W Ławrze Poczajowskiej został więc postrzyżony w wielką schimę. Otrzymał imię Amfilochiusz, w cześć św. Amfilochiusza z Ikonium.

Mnich przeżył i powrócił do swojej rodzinnej miejscowości. Nieustannie ze wszystkich stron przyjeżdżali do niego ludzie z prośbą o uzdrowienie. Codziennie odwiedzało o. Amfilochiusza kilkadziesiąt-kilkaset osób.

Ojciec Amfilochiusz odszedł do Pana 1 stycznia 1971 roku – wcześniej przepowiedział dzień i okoliczności swojej śmierci. Kult mnicha był bardzo silny – na jego grób przyjeżdżało codziennie mnóstwo pielgrzymów, wielu z nich otrzymywało uzdrowienie. W kwietniu 2002 r. Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego postanowił zaliczyć starca Amfilochiusza w poczet świętych. Obrzęd kanonizacji odbył się 12 maja w Soborze Zaśnięcia Bogurodzicy (Uspienskij Sobor) Poczajowskiej Ławry. Liturgii przewodniczył metropolita kijowski i całej Ukrainy Włodzimierz. Wśród cudownych okoliczności towarzyszących kanonizacji należy wspomnieć o krzyżu ułożonym z chmur, który tego dnia pojawił się nad Poczajowem.
Wspomnienie liturgiczne :19 grudnia/ 1 stycznia i 29 kwietnia/ 12 maja.

Św. Amfilochiusz wraz z św. Hiobem jest jednym z najbardziej czczonych świętych w Poczajowie. Nie ma dnia, w którym przy jego relikwiach nie odbywała się modlitwa. Relikwie świętego znajdują się w kaplicy św. Hioba pod głównym soborem Poczajowskiej Ławry.

Św. męcz. Bonifacy

Żyjący w III w. n. e. Bonifacy zarządzał majątkiem  kobiety o imieniu Aglaida. Była to córka rzymskiego prokonsula Akacjusza. Aglaida i Bonifacy wdali się w romans. Aglaida posiadała obywatelstwo rzymskie. Zgodnie z rzymskim prawem, jako niezamężna kobieta, narażała się na konsekwencje jurydyczne, będąc chrześcijanką popełniała grzech cudzołóstwa. Bonifacy prowadził rozwiązły tryb życia, ale okazywał miłosierdzie i wspierał ubogich ludzi.

Aglaida pragnęła pozyskać relikwie. W tym celu wysłała Bonifacego, sprawującego opiekę nad niewolnikami, do Azji Mniejszej. Na tym obszarze władze Cesarstwa Rzymskiego prześladowały wyznawców Chrystusa. Po przybyciu do Tarsu Bonifacy udał się do amfiteatru. Miejscowy sędzia Symplicjusz skazał na śmierć 20 chrześcijan. Obserwując męki chrześcijan Bonifacy zszedł do nich, zaczął całować kajdany oraz wyznał wiarę w Chrystusa. Symplicjusz nakazał mu oddać cześć bóstwom pogańskim. Zignorowanie polecenia doprowadziło do tego, że rzymski sędzia rozkazał powiesić Bonifacego do góry nogami oraz nabić na hak. Kiedy kara nie poskutkowała. Męczennika żołnierze postawili na gwoździach – to również nie przyniosło rezultatu. Wówczas wlano rozgrzaną cynę do buzi Bonifacego, ale dzięki modlitwie przyszły święty wytrzymał próbę. Dzięki temu zebrani w amfiteatrze ludzie wyrazili niezadowolenie wobec organizatorów igrzysk. Sędzia Symplicjusz odłożył kaźń. Następnego dnia wrzucono Bonifacego do kotła z rozgrzaną smołą. Ostatnią próbę święty również zniósł. Ostatecznie, na rozkaz sędziego, męczennikowi obcięto mieczem głowę po czym z szyi wypłynęło mleko, z ciała woda i krew. W momencie śmierci Bonifacego w Tarsie miało miejsce trzęsienie ziemi. Po tych wydarzeniach 550 osób uwierzyło w Chrystusa.

Początkowo niewolnicy towarzyszący Bonifacemu myśleli, że ich pan oddał się rozpuście. Po trzech dniach odnaleźli ciało i głowę męczennika. Relikwie świętego zawieziono do Rzymu i oddano Aglaidzie. Kobieta sfinansowała budowę świątyni ku czci świętego Bonifacego. Kościół wybudowano ok. 10 km od Rzymu na terenie posiadłości Aglaidy. Zostały w nim złożone relikwie męczennika. Rzymianka rozdała swój majątek ubogim, wyzwoliła wszystkich niewolników oraz rozpoczęła życie mnisze. Kajając się za swoje grzeszne życie przeżyła kolejne 18 lat. Po śmierci jej ciało spoczęło u boku dawnego ukochanego.

Podczas pokuty Bóg obdarował Aglaidę darem wyganiania biesów, zaś męczennika Bonifacego ze względu na rozwiązły tryb życia i przyjęcie wawrzynu męczeństwa uczynił orędownikiem alkoholików.

W VII w. w rzymskim Awentynie wybudowano kościół pw. Aleksego – Człowieka Bożego i św. Bonifacego. W 1216 r. relikwie obu świętych spoczęły w tej świątyni, a głowy w zakrystii. W XVII w. marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski (1642 – 1702) otrzymał od papieża Innocentego IX (1611 – 1689) relikwie św. Bonifacego. Po wybudowaniu kościoła pw. św. Antoniego z Padwy i św. Bonifacego z Tarsu na warszawskim Czerniakowie świętość umieszczono w kryształowej trumnie.

Śmierć Bonifacego miała miejsce w 290 r. za panowania cesarza Dioklejana, według drugiej wersji w 307 r. – w okresie rządów cesarza Galeriusza. Dzień jego męczeństwa to 14 maja. Nie jest wiadomym z jakiego powodu Cerkiew Prawosławna wspomina św. męczennika Bonifacego z Tarsu  1 stycznia/19 grudnia.

Przetrwało kilka greckich żywotów św. Bonifacego, w tym autorstwa św. Symeona Metafrastesa z X w., a także hymn napisany przez francuskiego kronikarza Flodoarda z Remis (X w.). Najstarsze nabożeństwo ku czci św. Bonifacego pojawiło się w niektórych redakcjach „Typikonu” studyjskiego oraz we wszystkich redakcjach „Typikonu” jerozolimskiego.

Na ikonach św. Bonifacy jest przedstawiony bez brody, odziany w czerwony płaszcz z krzyżem w ręku. Na niektórych wizerunkach św. Bonifacy trzyma zwój z napisem: „Władco, Panie Wszechmocny, wybaw lud Swój od bałwochwalczego gniewu, wszelkiego cierpienia i smutku”.